Przejdź do głównej zawartości

Wystawa Akwareli „Tramwaj 28”

 


Akwarele z cyklu „Tramwaj 28” powstawały od listopada 2020 do marca 2021. Są moją odpowiedzią na tęsknotę za Lizboną. Staram się w pracach oddać czar miasta: donice z kwiatami u progu drzwi, pranie rozwieszone gdzie bądź, kolor, cudowne światło. Niekiedy trochę ponosi mnie wyobraźnia i na obrazku dzieje się coś spoza rzeczywistości. 

Głównym bohaterem jest w tym cyklu oczywiście żółty tramwaj 28 nieodłącznie kojarzący się ze stolicą Portugalii.

Jak powstają prace?

Najpierw maluję tuszem. Potem, gdy tusz już wyschnie, zaczyna się zabawa akwarelami. To moja ulubiona technika malowania, która towarzyszy mi od czasów nastoletnich. 

Do namalowania akwareli wykorzystuję bardzo dobrej jakości papier akwarelowy 300mg/m2, formatu A5. Każda praca jest oprawiona w ramkę o wymiarach 18X24, którą można zawiesić i postawić. W ramkach można dostosowywać passe-partout w zależności od chcianego wymiaru: 15x20, 13x18, 10x15.

Każda z powstałych akwareli w cyklu jest niepowtarzalna, choć pokazuje ten sam motyw. Wśród przedstawionych akwareli są już sprzedane prace, o czym będę informować w opisie poszczególnego obrazka. 

Cena jednej akwareli wraz z ramką, to 120zł + cena wysyłki 16 zł.

Jeżeli interesuje Cię dany obrazek, napisz o tym w komentarzu lub w wiadomości prywatnej na blogu @magellanka. Zaglądajcie też na Facebooka Magellanki.

Zachęcam do sycenia oczu malowaną Lizboną!

Anna Skwarek

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Portugalskie lektury na drugą połowę wakacji, czyli polecam książki, które niedawno czytałem + KONKURS

Wakacje w pełni, a oprócz wojaży to także dodatkowy czas na czytanie. Dla niektórych może to także czytanie w trakcie PODRÓŻY, bo na pewno są wśród Was tacy, którzy czytają zawsze i wszędzie i bez książki nie ruszają się z domu, jak piszący te słowa. Niektóre z opisanych poniżej książek czytałem na początku roku, a więc już jakiś czas temu, inne z kolei skończyłem przed kilkoma dniami, więc jestem w miarę na bieżąco jednak pisząc tego posta posługuję się opisami, a zwłaszcza komentarzami czytelników z portalu lubimyczytac.pl, który bardzo lubię i na którym mam konto, a opinie innych czytelników często pozwalają mi zweryfikować moje opinie o książce, przypomnieć zapomniane szczegóły albo zwyczajnie zrozumieć niejasne sytuacje opisane na przeczytanych stronach. Pewnie większość z prezentowanych poniżej książek już czytaliście, ale może się zdarzy, że podsunę komuś idealną lekturę na drugą połowę lata. Dodatkowo, dzięki uprzejmości Domu Wydawniczego Rebis ogłaszam konkurs, w któ

Mariola Landowska - polska malarka w Portugalii (i jej wystawa Mundo Colorido w Open Gallery Moniki Krupowicz w Szczecinie)

Pracownia Marioli Landowskiej w Paço de Arcos Mariola Landowska jest polską malarką mieszkającą i pracującą w Portugalii. Moja historia z twórczością Artystki to jedna z (moich) lizbońskich historii. Pewnego razu, oglądając piękne obrazy i kafle w galerii (której nazwy niestety nie pamiętam) pani z obsługi zapytała mnie, skąd jestem. Gdy usłyszała, że z Polski zapytała, czy znam twórczość Marioli Landowskiej, bo obraz który przed chwilą oglądałem to właśnie jej praca. Gdy przyszedłem do galerii następnego dnia, żeby kupić upatrzony wcześniej kafelek, pani już wiedziała że za kilka dni (bodajże 12 czerwca ubiegłego roku) miał być wernisaż wystawy prac Marioli Landowskiej Mona Lisa i inne w galerii CNAP, na który zresztą mnie zapraszała. Data wernisażu była jednak dniem mojego wylotu z Lizbony do Polski. Po powrocie oczywiście zapoznałem się z twórczością tej znakomitej (teraz już to wiem) malarki, odnalazłem jej profil na Facebooku oraz stronę internetową. Wiele obrazów, które og

25 kwietnia 1974 - Rewolucja Goździków w sztuce ulicznej dzisiejszej Lizbony i wiecznie żywa pieśń Zeci Afonsa "Grândola, Vila Morena"

Źródło zdjęcia tutaj 25 kwietnia obchodzony jest w Portugalii jako rocznica Rewolucji Goździków – w tym roku już 41. W skrócie można powiedzieć, że był to wojskowy zamach stanu, który doprowadził do obalenia w Portugalii dyktatury Marcelo Cayetano (następcy Antónia Salazara). Nazwa, całkiem przyjemna dla ucha, pochodzi stąd, że żołnierzom wtykano w lufy karabinów właśnie goździki, a całe wydarzenie przebiegło niemal bezkrwawo – zginęły cztery osoby (z rąk tajnej policji DGS – Generalna Dyrekcja Bezpieczeństwa, dawna PIDE – Policja Międzynarodowa i Ochrony Państwa, podczas oblężenia jej siedziby). Następstwem tych wydarzeń była też dekolonizacja portugalskich terytoriów w Afryce i Azji oraz rozpoczęcie procesu demokratyzacji systemu politycznego Portugalii, w której od 1945 r. istniała dyktatura wprowadzona przez Antónia Salazara. Zaczęło się od tego, że 25 kwietnia tuż po północy lizbońska rozgłośnia radiowa Rinasenza nadała zakazaną przez cenzurę pieśń Grândola, Vila Morena