my lisbon story

  Tegoroczna, jedenasta już edycja festiwalu fado Santa Casa Alfama odbyła się 29 i 30 września. Była to jak zwykle spora dawka muzyki fado, jednak w nieco innej niż zazwyczaj w Lizbonie oprawie. Większość koncertów odbywała się na specjalnie przygotowanych scenach, przeważnie większych niż w tradycyjnych domach fado no i przede wszystkim artyści nie występowali akustycznie. Taka jest idea festiwalu i podobnie odbywa się to każdego roku. To świetna muzyczna uczta z mnóstwem koncertów, które można wybierać zgodnie z upodobaniami. Zdecydowanym minusem festiwalu jest jednak niemożność wzięcia udziału we wszystkich, a nawet w większości z nich, bowiem sporo wydarzeń odbywa się w tym samym czasie. Poniższa fotorelacja skupia się zatem na koncertach na głównej scenie, z wyjątkiem pierwszych zdjęć (artyści z Mesa dos Frados), które zostały wykonane na dachu terminalu dla statków pasażerskich. Autorem fotografii jest Krzysztof Rosenberger. „Casa de Fado” – „Mesa dos Frades” – Ana Sofia Va...

Znowu minęło sporo czasu od mojego ostatniego przeglądu portugalskich nowości na rynku muzycznym (zob. tutaj ). A ukazało się sporo i niestety wiele płyt nie zostanie tu ujętych - skupiam się głównie na ostatnich nowościach i zapowiedziach. Na niektóre płyty czekałem z utęsknieniem, jak Sary Tavares, inne były sporym zaskoczeniem, bo nie wiedziałem, że mają się ukazać, jak ta Any Moury. Każdą z nich chcę jednak mieć w swojej kolekcji, jestem wszak tradycjonalistą, któremu nie wystarczą wersje piosenek w mp3. Camané – Canta Marceneiro Kiedy ktoś zabiera się za twórczość mistrza, to może to być albo wielki niewypał, albo genialna płyta. Jeśli jednak tym kimś jest też mistrz, jak np. Camané, to mamy sukces gwarantowany. Gdybyście nie znali dorobku Alfredo Marceneiro (1891−1982), koniecznie spieszcie nadrobić zaległości. Możecie też zacząć od tego, co proponuje Wam Camané. Od października dostępna jest jego płyta, wraz z DVD, na której książę fado genialnie rozprawia się z fado M...