"Co teraz? Przypomnij mi" Joaquima Pinto portugalskim kandydatem do Oscara

Zdjęcie pochodzi ze strony gazety "Na Horyzoncie"

Film Co teraz? Przypomnij mi, który jest portugalskim kandydatem do Oscara w kategorii filmów nieanglojęzycznych polscy widzowie mogli oglądać latem tego roku na 14. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym T-Mobile Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Obraz był wyświetlany w ramach Międzynarodowego Konkursu Filmy o Sztuce. Był już nagradzany na MFF w Locarno zdobywając tam Złotego Lamparta, trzecią nagrodę Jury Młodych oraz Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej oraz m.in. na Festival Internacional de Documentario de Buenos Aires, RIDM Rencontres Internationales de Documentaire de Montreal.

Co teraz? Przypomnij mi jest dokumentem opowiadającym historię Joaqima Pinto, który jest jednocześnie reżyserem obrazu. Bohater od 20 lat jest nosicielem wirusa HIV chorującym dodatkowo na żółtaczkę typu C. Nominowany dokument jest pamiętnikiem reżysera z okresu, w którym poddał się on eksperymentalnej terapii. Jest to obraz bardzo intymny, ukazujący walkę o życie człowieka skazanego przez chorobę na śmierć. Jednak bohater nie poddaje się tak łatwo, dlatego jego życie to kolejne kuracje eksperymentalne. Pinto decyduje się na leczenie nowymi, jeszcze niezatwierdzonymi metodami, bo ewentualna wygrana walka jest dla niego warta takiego ryzyka. Dzięki kamerze Pinto zbliża widza do siebie, pozwala mu wejść do swojego życia, domu, szpitalnego łóżka, pokazuje mu jak kuracja działa na jego organizm, zachowanie i jak zmienia się jego życie.

Czy film ma szansę na Oscara, albo przynajmniej na nominację? Przekonamy się niebawem. Być może wtedy film byłby dostępny w Polsce.
Tymczasem warto przeczytać recenzje obrazu na stronie festiwalu T-Mobile Nowe Horyzonty, na stronie gazety festiwalowej "Na Horyzoncie", albo na stronie Stopklatki.

Trzyminutowy trailer filmu z angielskimi napisami można zobaczyć tutaj, a wersję krótszą bez napisów na filmie poniżej.

Co teraz? przypomnij mi / What Now? Remind Me / E Agora? Lembra-me
reż. Joaquim Pinto
Portugalia 2013

9. Prémio Amália

Źródło zdjęcia tutaj

6 października w Teatro São Luiz w Lizbonie odbyła się gala wręczenia 9. nagrody Prémio Amália – tym razem było to dokładnie w 15. rocznicę śmierci Amálii Rodrigues, „patronki” wyróżnienia. Prémio Amália to jedna z najważniejszych nagród muzycznych związanych z muzyką fado, przyznawana jest twórcom wnoszącym znaczący i wyróżniający wkład w rozwój i popularyzację tego gatunku. Debiutanci marzą o wyróżnieniu ich Prémio Amália, które ułatwia start w świece fado, a uznanym muzykom potwierdza, że to co robią jest właściwe i wartościowe.

W Polsce można było oglądać galę w telewizji RTP International dostępnej na platformach Polsat Cyfrowy i nc+. Ostatnio program był nadawany 17 października o godz. 22.22 czasu portugalskiego. Warto śledzić ramówkę RTP International, bo to nie ostatnia transmisja (dziś o 1.25 czasu portugalskiego galę nada RTP i América, informacje o nadawaniu programu są dostępne tutaj).

Wśród tegorocznych wyróżnionych znalazła się m.in. Ana Moura, która odebrała statuetkę w kategorii „Album roku” za płytę Desfado/Caixa Alfama, która jest reedycją krążka Desfado z 2012 r. wzbogaconą o koncertową wersję materiału z płyty wydaną we wrześniu 2013 r. Ogólnie płyt Desfado sprzedało się dotąd 80 tys., co daje w Portugalii 4-krotną platynę, a więc jednocześnie ogromny sukces komercyjny, który przekłada się na popularność artysty, a w przypadku Any Moury na obszerne trasy koncertowe. Właśnie rozpoczęła się kolejna z nich, w której tym razem artystka zahaczy także o Polskę – 25 listopada odbędzie się koncert w Warszawie. Podczas gali Ana zaśpiewała tytułową Desfado i Amor Afoito, również z wyróżnionej płyty. Dziękując za statuetkę Fundacji Amálii Rodrigues artystka powiedziała, że jest zaszczycona nagrodą, która daje jej spokój i poczucie bezpieczeństwa w tym co robi, i że jest to pierwsza nagroda za album, który nie jest płytą fado, a płytą z fado i o fado – kto słuchał, ten wie, że na płycie są chociażby utwory Thank You, Dream of Fire, A Case of You czy tytułowe Desfado, które co najwyżej mogą nawiązywać do tradycyjnego portugalskiego gatunku muzycznego aranżacją i interpretacją. Ana Moura powiedziała, że nagroda jest uznaniem nie tylko dla niej, ale także dla producenta Larry’ego Kleina, dla wytwórni Universal oraz wszystkich muzyków i kompozytorów, ale także techników i innych pracowników, którzy przyczynili się do powstania płyty, a przede wszystkim zaufali w ten projekt i jego powodzenie.

Wyróżnionym w kategorii „Kariera” (za całokształt) został Frei Hermano da Câmara, 80-letni wykonawca, kompozytor i autor, który rozpoczął swoją karierę, jak uzasadniało jury swój wybór, w arystokratycznym stylu fado i w takim stylu kontynuował ją przez wszystkie lata.

Nagrodę w kategorii „Wykonawca” odebrał José Manuel Barreto, 70-letni artysta, który pracę jako profesjonalny wykonawca fado rozpoczął w latach 80. XX w.

Pośmiertnie nagrodę otrzymał zmarły w listopadzie ubiegłego roku Rui Valentim de Carvalho, założyciel firmy fonograficznej wydającej i promującej fado, propagator gatunku. „Nagrodę specjalną” otrzymał 88-letni Hugo Ribeiro, którego Amália Rodrigues uznawała za najlepszego realizatora dźwięku z jakim współpracowała.

Inni zdobywcy statuetek to poeta Manuel Alegre, poeta, piosenkarz i gitarzysta Carlos Macedo, oraz wspaniała kompozytorka i gitarzystka Marta Pereira da Costa, która była w składzie zespołu grającego podczas tegorocznej gali Prémio Amália, i która wykonała swój autorski utwór.

Za książkę Ercília Costa – Sereia Peregrina do Fado nagrodę otrzymał Jorge Trigo – jest to nowa kategoria, przyznawana od tego roku. Nagrodę w kategorii „Objawienie” (Revelação) otrzymał genialny artysta André Baptista. Zadebiutował płytą Um Fado Nasce nagraną w hołdzie Alberto Janes, kompozytorowi odpowiedzialnemu za większość wybitnych kompozycji Amálii Rodrigues. Druga płyta to wydana w ubiegłym roku Gentes do Fado, złożona z utworów napisanych dla takich artystów jak Amália Rodrigues, Fernanda Maria, Frei Hermano da Câmara, Tristão da Silva, Teresa Tarouca.

Źródło zdjęcia tutaj

Zdjęcie Any Moury z okładki płyty Desfado (źródło tutaj)

Andre Baptista (źródło zdjęcia tutaj)

Marta Pereira da Costa ze swoją statuetką (zdjęcie pochodzi ze strony Artystki na Facebooku tutaj)

Gala (źródło zdjęcia tutaj)

Gala (źródło zdjęcia tutaj)

Gala (źródło zdjęcia tutaj)

Bryan Adams Exposed w Centro Cultural de Cascais - Fundação D. Luís I

Carminho i Ana Moura w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Interesującą wystawę otwarto 14 października w Cascais. Od jakiegoś czasu było o niej głośno w mediach, a tym samym na znanym portalu społecznościowym – sam też brałem w tym poniekąd udział. Mowa o fotografiach Bryana Adamsa, które są pokazywane w Centro Cultural de Cascais - Fundação D. Luís I pod nazwą Bryan Adams Exposed. Na wystawę składa się 72 portretów. Muzyk sfotografował wiele znanych osobowości ze świata muzyki, ale nie tylko. Na fotografiach pojawili się m.in. Mick Jagger, Morrissey, Ben Kingsley, Amy Winehouse, Michael Jackson, Lindsay Lohan, Dustin Hoffman, Judi Dench czy Elżbieta II. Fotografie ukazały się rok temu w wydanej przez wydawnictwo Steidl książce Exposed. Dodatkowo na cele wystawy w maju tego roku muzyk sfotografował pięć znakomitych portugalskich pieśniarek fado, kobiet niezwykłej urody – jak napisano w „Coreiro da Manhã” são bonitas e sexy, czyli są piękne i sexy, i te fotografie są dopełnieniem ekspozycji. Ponadto zdjęcia artystek fado zostały wykorzystane przez portugalską edycję miesięcznika „Vogue” – listopadowe wydanie ma pięć różnych okładek, na których pojawiły się Gisela João, Ana Moura, Cuca Rosette, Aldina Duarte i Carminho.

Druga część portretów jest dedykowana okaleczonym w Iraku i Afganistanie.

Okazuje się, że Bryan Adams mieszkał w latach 1966–1970 właśnie w Cascais, a tematem przewodnim jego zdjęć jest lato 1969 r. Wystawa jest poniekąd powrotem artysty do korzeni.

Wystawa jest czynna w Centro Cultural de Cascais w Fundação D. Luís I codziennie oprócz poniedziałków między 10.00 a 18.00 do 1 lutego 2015 r., a wstęp kosztuje 3 €.

Film Making of Voge#145 można zobaczyć tutaj.

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Gisela João w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Aldina Duarte w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Tilda Swinton w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Ruben Alves na tle zdjęcia Any Moury (źródło tutaj)

Carminho na tle swojego portretu (źródło tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Bryan Adams na tle portretów swojego autorstwa (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Okładki portugalskiego "Vogue" z wykorzystanymi portretami artystek fado: Gisela João, Ana Moura, Cuca Rosette, Aldina Duarte i Carminho (źródło zdjęcia tutaj)