Bryan Adams Exposed w Centro Cultural de Cascais - Fundação D. Luís I

Carminho i Ana Moura w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Interesującą wystawę otwarto 14 października w Cascais. Od jakiegoś czasu było o niej głośno w mediach, a tym samym na znanym portalu społecznościowym – sam też brałem w tym poniekąd udział. Mowa o fotografiach Bryana Adamsa, które są pokazywane w Centro Cultural de Cascais - Fundação D. Luís I pod nazwą Bryan Adams Exposed. Na wystawę składa się 72 portretów. Muzyk sfotografował wiele znanych osobowości ze świata muzyki, ale nie tylko. Na fotografiach pojawili się m.in. Mick Jagger, Morrissey, Ben Kingsley, Amy Winehouse, Michael Jackson, Lindsay Lohan, Dustin Hoffman, Judi Dench czy Elżbieta II. Fotografie ukazały się rok temu w wydanej przez wydawnictwo Steidl książce Exposed. Dodatkowo na cele wystawy w maju tego roku muzyk sfotografował pięć znakomitych portugalskich pieśniarek fado, kobiet niezwykłej urody – jak napisano w „Coreiro da Manhã” são bonitas e sexy, czyli są piękne i sexy, i te fotografie są dopełnieniem ekspozycji. Ponadto zdjęcia artystek fado zostały wykorzystane przez portugalską edycję miesięcznika „Vogue” – listopadowe wydanie ma pięć różnych okładek, na których pojawiły się Gisela João, Ana Moura, Cuca Rosette, Aldina Duarte i Carminho.

Druga część portretów jest dedykowana okaleczonym w Iraku i Afganistanie.

Okazuje się, że Bryan Adams mieszkał w latach 1966–1970 właśnie w Cascais, a tematem przewodnim jego zdjęć jest lato 1969 r. Wystawa jest poniekąd powrotem artysty do korzeni.

Wystawa jest czynna w Centro Cultural de Cascais w Fundação D. Luís I codziennie oprócz poniedziałków między 10.00 a 18.00 do 1 lutego 2015 r., a wstęp kosztuje 3 €.

Film Making of Voge#145 można zobaczyć tutaj.

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Gisela João w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Aldina Duarte w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Tilda Swinton w obiektywie Bryana Adamsa (źródło zdjęcia tutaj)

Ruben Alves na tle zdjęcia Any Moury (źródło tutaj)

Carminho na tle swojego portretu (źródło tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Bryan Adams na tle portretów swojego autorstwa (źródło zdjęcia tutaj)

Fragment ekspozycji (źródło zdjęcia tutaj)

Okładki portugalskiego "Vogue" z wykorzystanymi portretami artystek fado: Gisela João, Ana Moura, Cuca Rosette, Aldina Duarte i Carminho (źródło zdjęcia tutaj)

Helena Sarmento - FADO ARITMÉTICO

Helena Sarmento jest fenomenalną pieśniarką fado z Porto - tam mieszka i pracuje. Z wykształcenia jest prawnikiem, zajmowała się też muzyką popową, jednak po usłyszeniu Amálii Rodrigues, która stała się dla niej wielką inspiracją muzyczną, poświeciła się fado. Wykonuje tradycyjne fado, a na koncertach towarzyszą jej dwaj muzycy - jeden z gitarą portugalską, drugi z gitarą klasyczną.

Całkiem niedawno mogliśmy podziwiać Helenę na żywo w Polsce - 5 kwietnia wystąpiła z niesamowicie klimatycznym koncertem w katowickim Teatrze Śląskim. Dziś zachęcam do posłuchania i obejrzenia pięknego utworu Fado Aritmético, do którego teledysk powstał w pięknej jak zawsze Lizbonie.
Warto też odwiedzić stronę Artystki www.helenasarmento.com, oraz Jej profil na Facebooku.

José Saramago

José Saramago z żoną Pilar na ścianie budynku niedaleko José Saramago Fundação

José Saramago, którego pełne imię i nazwisko brzmi José de Sousa Saramago jest bez wątpienia najbardziej u nas znanym portugalskim pisarzem. Jest też jedynym jak dotąd pisarzem z Portugalli, który został wyróżniony Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. Właśnie mija 16 lat od tego wydarzenia. Urodził się 16 listopada 1922 r. w wiosce Azinhaga położonej w prowincji Ribatejo, jednak gdy był dzieckiem, jego rodzice przeprowadzili się do Lizbony. Autor pisze o tym w Małym pamiętniku (2006, polskie wydanie w 2012 r.), wspominając lata spędzone na wsi, a także późniejsze powroty do miejsca swojego wczesnego dzieciństwa. Pisze tam także o tym, że "Saramago" stało się jego nazwiskiem przez przypadek. Słowo to było przydomkiem, pod którym we wsi znany był ojciec przyszłego pisarza, sprzedawca gazet, i takie nazwisko przez pomyłkę zapisano w dokumentach po narodzinach José. Ojciec pisarza nazywał się José de Sousa.

Pierwszą powieść, Terra do pecado, przyszły noblista opublikował w wieku 25 lat (jak dotąd nie ukazała się w Polsce). Początkowo działalność pisarska była tylko jedną z rzeczy, którymi zajmował się młody Saramago. Między innymi dorabiał jako tłumacz literatury zagranicznej na język portugalski, a także zapisał się do zakazanej przez Salazara Komunistycznej Partii Portugalii jednocześnie krytykując jej postulaty i założenia działalności. Całkowicie poświęcić się pisarstwu postanowił w 1975 roku, wtedy gdy stracił pracę po Rewolucji Goździków, oskarżony o sprzyjanie ideom marksistowskim.

Prócz powieści pisał też poezję, sztuki teatralne, opowiadania, przewodnik turystyczny Viagem a Portugal (Podróż do Portugalii), kroniki, dzienniki oraz książkę dla dzieci A Maior Flor do Mundo. Na podstawie powieści Baltazar i Blimunda włoski kompozytor Azio Corghi stworzył operę Blimunda.

Prawie wszystkie powieści José Saramago ukazały się w Polsce, większość dopiero po przyznaniu pisarzowi Nagrody Nobla. Ostatnia,jak dotąd, w 2013 r. ukazała się książka Kain, która portugalską premierę miała w 2009 r.

Wiele kontrowersji wzbudziła opublikowana w 1991 r. (w Polsce w 1992) powieść Ewangelia według Jezusa Chrystusa, uznana przez katolików i Kościół katolicki za bluźnierczą. W Portugalii doszło do tego, że sekretarz kulturalny rządzącej partii, Pedro Santana Lopes skreślił nazwisko pisarza z listy kandydatów do Europejskiej Nagrody Literackiej. W ramach protestu pisarz wraz z żoną (poślubioną w 1988 r. hiszpańską dziennikarką i tłumaczką Maríą del Pilar del Río Sánchez) na kanaryjską wyspę Lanzarote, gdzie mieszkał do śmierci w 2010 r.

Przełomem w „karierze” międzynarodowej pisarza była opublikowana w 1982 r. (u nas w 1993) powieść Baltazar i Blimunda, nagrodzona Nagrodą Literacką Miasta Lizbona oraz PEN Clubu. W powieści tej „niesamowite przygody [pewnej] trójki splatają ze sobą wątek miłosny z historią o uporze człowieka walczącego o swoją godność i wolność”*.

Jedną z najbardziej poczytnych książek Saramago była też powieść Wszystkie imiona (1997, polskie wydanie w 2000), w której bohater José stara się za wszelką cenę odnaleźć pewną kobietę, i choć nie ma w tym żadnego konkretnego celu, robi wszystko, by poszukiwania zakończyć powodzeniem, posuwając się do oszustwa, a nawet przestępstwa*. 

Z kolei Miasto ślepców (1995, polskie wydanie w 1998 r.) to powieść o totalitaryzmie, która została sfilmowana w 2008 r. przez Fernanda Meirellesa. W filmie zagrała fenomenalna Julianne Moore, zdolny Gael García Bernal i całkiem ciekawy Mark Ruffalo. Inna powieść, Podwojenie, została sfilmowana w 2013 r. przez Denisa Villeneuve. Film pt. Wróg miał polską premierę w sierpniu tego roku, a zagrali w nim m.in. Jake Gyllenhaal, Mélanie Laurent i Isabella Rossellini. W 2010 r. miał premierę film Embargo nakręcony na podstawie opowiadania Saramago Objecto quase.

Pozostałe powieści pisarza wydane w Polsce:

O malarstwie i kaligrafii (1977, polskie wydanie w 2010 r.)

Rok śmierci Ricarda Reisa (1984, polskie wydanie w 2000 r.)

Kamienna tratwa (1986, polskie wydanie w 2003 r.)

Historia oblężenia Lizbony (1989, polskie wydanie w 2002 r.)

Miasto białych kart (2004, polskie wydanie w 2009 r.)

Podróż słonia (2008,polskie wydanie w 2012 r.).

Od 2007 r. w Lizbonie działa José Saramago Fundação, prywatna instytucja kultury, o której napiszę innym razem, a którą warto odwiedzić w każdej chwili przynajmniej za pomocą strony internetowej. Ciekawa jest też strona internetowa A Casa JoséSaramago in Lanzarote.

Budynek, w którym mieści się José Saramago Fundação

Portret pisarza w José Saramago Fundação

W José Saramago Fundação

Karta biblioteczna José Saramago do Biblioteki Narodowej Portugalii
(zdjęcie zrobione w José Saramago Fundação)

Portret José Saramago w czytelni Biblioteki José Saramago w Instituto Politécnico de Leiria 
(fot. Walentyna Uljanowa)