Jurij Andruchowycz był w Lizbonie dwukrotnie - tak przynajmniej wynika z zapisków w Leksykonie - w 2000 i 2005 r. Książkę warto polecić zarówno tym, którzy odwiedzili opisywane miasta (a na pewno nie znajdzie się wielu, którzy będą znali wszystkie) i chcą sobie porównać wrażenia, jak i tym, którzy dopiero chcą poznać niektóre z nich. Każde miasto to pretekst do mniej lub bardziej, zazwyczaj bardziej ciekawej historii. Lektura miła w odbiorze, przynajmniej jak dotąd, bo całości jeszcze nie przeczytałem.
Pisząc o Lizbonie, Andruchowycz przytacza własną historię związaną z pewnym napisem na ścianie w Alfamie, a całą notatkę kończy następująco: Gdyby Najwyższy Designer pozwalał każdemu z nas przed narodzeniem pojeździć po świecie i wybrać sobie przyszłą ojczyznę, to wybrałbym właśnie to piękne miejsce, w którym przekleństwo niczym nie różni się od błogosławieństwa i jest tylko jedną z jego form.
Jurij Andruchowycz Leksykon miast intymnych. Swobodny podręcznik do geopoetyki i kosmopolityki Czarne 2014
Książka na stronie wydawnictwa tutaj.
Największym problemem przy przygotowywaniu Pastéis de Nata jest chyba ciasto francuskie, ale można przecież kupić gotowe! Pozostałe składniki też są u nas ogólnie dostępne - można więc próbować przygotować swoją wersję tych wspaniałych portugalskich pyszności. Osobiście objadam się nimi bez końca podczas każdego pobytu w Portugalii i nigdy nie mam dość. Te przygotowane w domu wyszły niemal idealnie! W smaku przypominały pastéis zjadane w Portugalii, może tylko za bardzo się przypiekły...
Zachęcam do własnych prób przygotowania, bo są naprawdę pyszne. No i można przez chwilę poczuć się jak w Lizbonie, zwłaszcza wtedy, gdy nie możemy tam być...
Pastéis de Nata
Składniki na ok. 15 sztuk:
400 g ciasta francuskiego
300 g cukru
2 jajka
6 żółtek
pół litra mleka
2 łyżki mąki
100 ml wody
opcjonalnie laska cynamonu i cytryna
Przygotowanie:
Ciasto francuskie należy cienko rozwałkować na blacie lub stolnicy, najlepiej wcześniej posypanej mąką. Następnie cienkie ciasto należy ciasno zwinąć w rulon, potem ciąć na paski o szerokości ok. 3 cm.
Kawałki ciasta należy następnie umieścić w formie, którą przedtem najlepiej wysmarować masłem (ułatwi to potem wyjmowanie pastéis z formy). Ciasto należy rozciągnąć tak, aby dokładnie pokryło brzegi i dno foremek.
Przygotowane foremki z ciastem najlepiej umieścić w lodówce na czas przygotowywania pozostałych składników.
Gdy ciasto chłodzi się w lodówce, przygotowujemy wypełnienie babeczek.
W garnku trzeba zagotować wodę, do której opcjonalnie można dodać laskę cynamonu i skórkę z cytryny lub odrobinę soku. Po kilku minutach gotowania dodać cukier, pogotować jeszcze kilka minut i odstawić. Roztwór powinien w tym czasie zgęstnieć i mieć konsystencję syropu.
W misce, najlepiej szklanej,odpornej na wysoką temperaturę, ubić jajka z żółtkami, dodać mąkę rozrobioną z odrobiną mleka a także pozostałe mleko i dobrze wymieszać mikserem.
Na palniku postawić garnek z wodą i zagotować (w garnku powinna się zmieścić miska). Następnie należy nastawić piekarnik na temperaturę 250°C.
Do miski z jajkami, mlekiem i mąką wlać syrop powstały z cukru i wody, wymieszać i wstawić wraz z miską do gotującej się wody. Należy mieszać masę podgrzewając przez 10 minut. Następnie masę należy zdjąć z ognia i porozlewać do foremek wyłożonych ciastem.
Należy zwracać uwagę, by masa nie rozlała się poza ciasto czy na formę, inaczej będzie się przypalać. Formy należy wypełniać masą maksymalnie do 3/4 wysokości foremki.
Całość pieczemy około 20 minut lub trochę krócej, do czasu, aż na wierzchu ciastek pojawią się charakterystyczne przypalenia.
Po wyjęciu z piekarnika wypieki należy wyjąc z formy. Można posypać cynamonem i cukrem pudrem. Najlepiej smakują tego samego dnia.
Na forach internetowych można znaleźć wiele przepisów na Pastéis de Nata, które różnią się od siebie głównie kolejnością wykonywania poszczególnych czynności, techniką czy używanymi narzędziami. Poniżej dwa filmiki z nieco inną niż moja propozycją przygotowania tych portugalskich pyszności. Smacznego!!
Jurij Andruchowycz był w Lizbonie dwukrotnie - tak przynajmniej wynika z zapisków w Leksykonie - w 2000 i 2005 r. Książkę warto polecić zarówno tym, którzy odwiedzili opisywane miasta (a na pewno nie znajdzie się wielu, którzy będą znali wszystkie) i chcą sobie porównać wrażenia, jak i tym, którzy dopiero chcą poznać niektóre z nich. Każde miasto to pretekst do mniej lub bardziej, zazwyczaj bardziej ciekawej historii. Lektura miła w odbiorze, przynajmniej jak dotąd, bo całości jeszcze nie przeczytałem.
